Postmoderne dans

Postmodern betekent letterlijk: na het moderne.

Dus de postmoderne dans is de nieuwe dans die ontstaan is na de moderne dans. Feitelijk is het de laatste grote stroming die één naam en één stempel heeft gekregen, ook al omvat het heel veel verschillende visies en benaderingen van dans.

In dans kent men revolutie op revolutie. De moderne dans was revolutionair ten aanzien van de klassieke dans, de postmoderne dans zette zich weer af tegen de moderne dans.

Een revolutie ontstaat omdat de tijd rijp is voor verandering. De wereld van 1950 was zo heel anders dan die van 1900-1930: de technologie die ontwikkeld was tijdens en ten behoeve van de Tweede Wereldoorlog had de levenswijze sterk beïnvloed.

Merce Cunningham, de aanstichter van het danspostmodernisme, leefde in een wereld waarin grote wereldoorlogen uitgevochten waren. Waarin het verkeer sterk in opkomst was: straten vol met auto’s was tot dusver onbekend. Het gevolg daarvan, de files en niet weten of je op tijd zal aankomen op de plek van bestemming, was een nieuw fenomeen. De wereld was niet meer naar jouw hand te zetten: iedereen moest mee in de ‘draaimolen’. Daarom was het toevalprincipe dat Merce Cunningham  in zijn dans hanteerde dus geen toeval!  

De choreografen van de moderne dans, levend in een dramatische wereld van oorlog en armoe,  maakten sterk dramatisch getinte dansstukken,

De revolutionairen zetten zich daar tegen af en verklaarden dat dans ‘puur om de beweging gaat'.

Om alle media op deze pagina weer te geven is de Flash Player plug-in vereist en dient JavaScript ingeschakeld te zijn.