Hoe weet je nu wat en óf er vroeger eigenlijk gedanst werd?

Om met dat laatste te beginnen, in alle vroege culturen nam dans een belangrijke plaats in bij verschillende rituelen. Er werd gedanst om de goden te vereren en tevreden te stellen. Door voor hen te dansen probeerden mensen een goede oogst, een overwinning of bijvoorbeeld gezonde kinderen af te dwingen. Er wordt wel gezegd dat dans de moeder is van alle kunsten.

Werkelijke bewijzen van ‘oude’ dans zijn afbeeldingen van dansende mensen in prehistorische grotten. Omdat de dans een ‘vluchtige’ kunstvorm is, dat wil zeggen dat het geen materiele sporen nalaat, moeten we het doen met dit soort van ‘bewijzen’. Én met de overlevering van dans in de loop van de vele eeuwen. 

 Vanaf dat er 'schrift' werd gebruikt, is er natuurlijk meer bekend over de dans.
 Uit die perioden en gebieden : Het Egyptische Rijk (3000 – 1076 v C), de
 Griekse beschaving ( 1100-340 v C) en het Romeinse Imperium
 (509-476 n C)  weten we dan ook dat dans verschillende functies had.

In deze periode start de ontwikkeling van wat we nu als westerse theaterdans kennen.